SEMINARIOS DE ORIENTACIÓN DE CASOS

16-22/02/2017

Debemos ter en conta que no encontro ante un caso clínico sempre vai ser necesario orientarse. 


A propia palabra expresa certa precariedade dos seres humanos ao botar man dela nun sentido metafórico. O seu primitivo ten unha sinxeleza que abraia: orientarse é buscar o oriente, o lugar por onde sae o sol. Porén, para toda esa chea de situacións nas que precisamos unha orientación non chega con erguer a cabeza e buscar no ceo unha estrela.

 

Esta comparación permite dar conta das nosas insuficiencias como profesionais: ás veces pola falla de aprendizaxe, outras pola natureza intrínseca da circunstancia na que estamos enredeados e outras pola situación do saber que, ao tempo, non é quen de proporcionarnos unha teoría completa e nega outras posíbeis formas de achegamento ao problema.

 

En definitiva, a saúde mental é complexa, os casos son moi diferentes entre sí, a diagnose estandarizada non aporta demasiadas pistas sobre a abordaxe do caso e non existen teorías unitarias nas que acubillarse.


Identificamos distintos factores que se relacionan co deficiente traballo psicoterapéutico na rede pública de saúde. Poderíamos citar algunhas causas ben coñecidas por todos: a escaseza de tempo, o xeito de plantexar as demandas, as encomendas sociais á saúde mental, os factores que contribúen a fornecer un paradigma dominante, as propias particularidades dun sistema de formación en psicoterapia que cadran dificilmente co sistema de formación de especialistas ou a diversidade de escolas e orientacións.

 

A pesar da lexislación vixente, as recomendacións das guías de práctica clínica e o estado do saber na saúde mental; a realidade é que os doentes teñen pouco acceso á psicoterapia na rede pública, existen praxes moi heteroxéneas e, as máis das veces, todo queda a disposición das preferencias do profesional. 

 

Porén, moitos profesionais logo (ou durante) o seu período formativo son aludidos por un caso. Ás veces é algo que non vai ben, un caso grave ou complicado. Noutras ocasións é algo da orde do propio, dos seus puntos cegos ou dificultades persoais.

 

As posibilidades de consulta con outro profesional son limitadas e moi pouco regradas, e a maioría das veces resólvense como se pode, non sempre satisfactoriamente nin para o doente nin para o profesional. Existen poucos espazos onde poder falar dun caso clínico sen que estean asolagados por unha vivencia de afundimento ante o recoñecemento das dificultades ou pola vivencia narcisista do que presuntamente axuda.

 

Neste senso, coidamos que é necesario crear estos espazos de docencia onde poidan poñerse en xogo todas estas cuestións con seguridade e rigor. 

 

A formalización dunha actividade ao redor da orientación de casos clínicos é o noso obxectivo; para elo gustaríanos contar coa vosa participación e colaboración nos seminarios que temos programados para 2017.

 

Deixámosvos información do próximo seminario de orientación de casos e esperámosvos a tod@s!!

PROGRAMA

22 de febrero de 2017

 

RELATOR

Diego González Peña.

 

SUPERVISORA

Rocío Basanta Matos.

 

Horario: de 16.30 a 19.30 h.

 

Lugar: Aula de Docencia nº 304 do Hospital Universitario Lucus Augusti (Lugo).


I XORNADA GALEGA SOBRE TRABALLO SOCIAL E SAÚDE...

24/11/2017

 

Data: 24 DE NOVEMBRO DE 2017

 

Lugar: FACULTADE DE CIENCIAS DA EDUCACIÓN. Campus de Ourense-Universidade de Vigo.

 

Organiza: ASOCIACIÓN GALEGA DE SAÚDE MENTAL – AEN

 

Dirixido a: Profesionais do ámbito sanitario e social, estudantes e poboación en xeral.

 

Área temática: Saúde mental e Estado de benestar.

 

Obxectivos: Establecer un encontro onde o diálogo entre os distintos profesionais especializados en saúde mental, servizos sociais de A.P, servizos comunitarios e do terceiro sector, aborden aspectos relacionados coas políticas sanitarias, sociais e xudiciais que afectan directamente á inclusión real na sociedade de cidadáns/as con enfermedade mental.

A intervención do profesional axústase á particularidade atopada tendo en conta a singularidade e a subxectividade do propio doente. Na nosa área de traballo a intervención no social alcanza maior dimensión e complexidade.

En ocasións, accederemos a unha realidade paralela que forma parte do propio suxeito.

O obxectivo do encontro pretende, en definitiva, poder analizar e discutir as dificultades encontradas nas nosas intervencións diarias á hora de apoiar ou axudar a construir proxectos de vida.

 

Duración: 8 horas.

SEMINARIOS DE ORIENTACIÓN DE CASOS

16-22/02/2017

Debemos ter en conta que no encontro ante un caso clínico sempre vai ser necesario orientarse. 


A propia palabra expresa certa precariedade dos seres humanos ao botar man dela nun sentido metafórico. O seu primitivo ten unha sinxeleza que abraia: orientarse é buscar o oriente, o lugar por onde sae o sol. Porén, para toda esa chea de situacións nas que precisamos unha orientación non chega con erguer a cabeza e buscar no ceo unha estrela.

 

Esta comparación permite dar conta das nosas insuficiencias como profesionais: ás veces pola falla de aprendizaxe, outras pola natureza intrínseca da circunstancia na que estamos enredeados e outras pola situación do saber que, ao tempo, non é quen de proporcionarnos unha teoría completa e nega outras posíbeis formas de achegamento ao problema.

 

En definitiva, a saúde mental é complexa, os casos son moi diferentes entre sí, a diagnose estandarizada non aporta demasiadas pistas sobre a abordaxe do caso e non existen teorías unitarias nas que acubillarse.


Identificamos distintos factores que se relacionan co deficiente traballo psicoterapéutico na rede pública de saúde. Poderíamos citar algunhas causas ben coñecidas por todos: a escaseza de tempo, o xeito de plantexar as demandas, as encomendas sociais á saúde mental, os factores que contribúen a fornecer un paradigma dominante, as propias particularidades dun sistema de formación en psicoterapia que cadran dificilmente co sistema de formación de especialistas ou a diversidade de escolas e orientacións.

 

A pesar da lexislación vixente, as recomendacións das guías de práctica clínica e o estado do saber na saúde mental; a realidade é que os doentes teñen pouco acceso á psicoterapia na rede pública, existen praxes moi heteroxéneas e, as máis das veces, todo queda a disposición das preferencias do profesional. 

 

Porén, moitos profesionais logo (ou durante) o seu período formativo son aludidos por un caso. Ás veces é algo que non vai ben, un caso grave ou complicado. Noutras ocasións é algo da orde do propio, dos seus puntos cegos ou dificultades persoais.

 

As posibilidades de consulta con outro profesional son limitadas e moi pouco regradas, e a maioría das veces resólvense como se pode, non sempre satisfactoriamente nin para o doente nin para o profesional. Existen poucos espazos onde poder falar dun caso clínico sen que estean asolagados por unha vivencia de afundimento ante o recoñecemento das dificultades ou pola vivencia narcisista do que presuntamente axuda.

 

Neste senso, coidamos que é necesario crear estos espazos de docencia onde poidan poñerse en xogo todas estas cuestións con seguridade e rigor. 

 

A formalización dunha actividade ao redor da orientación de casos clínicos é o noso obxectivo; para elo gustaríanos contar coa vosa participación e colaboración nos seminarios que temos programados para 2017.

 

Deixámosvos información do próximo seminario de orientación de casos e esperámosvos a tod@s!!

II XORNADA DA AGSM-AEN. “AS DECLINACIÓNS DA...

18/11/2016

 

Poderedes facer a inscrición ao través desta páxina web ou por correo electrónico secretaria@agsm-aen.org

 

Recoñecida como actividade de interese científico sanitario.

Solicitada acreditación á Comisión de Formación Continuada de profesións sanitarias da Consellería de Sanidade.

 

Desexamos que o traballo realizado polo Comité Organizador sexa do voso agrado e que manteñamos un dos propósitos de sempre da AGSM: contribuír a estabelecer no noso oficio un xeito de pensar e traballar. 

SEMINARIO DE ORIENTACIÓN DE CASOS "versión...

15/04/2016

Debemos ter en conta que no encontro ante un caso clínico sempre vai ser necesario orientarse. 


A propia palabra expresa certa precariedade dos seres humanos ao botar man dela nun sentido metafórico. O seu primitivo ten unha sinxeleza que abraia: orientarse é buscar o oriente, o lugar por onde sae o sol. Porén, para toda esa chea de situacións nas que precisamos unha orientación non chega con erguer a cabeza e buscar no ceo unha estrela.

 

Esta comparación permite dar conta das nosas insuficiencias como profesionais: ás veces pola falla de aprendizaxe, outras pola natureza intrínseca da circunstancia na que estamos enredeados e outras pola situación do saber que, ao tempo, non é quen de proporcionarnos unha teoría completa e nega outras posíbeis formas de achegamento ao problema.

 

En definitiva, a saúde mental é complexa, os casos son moi diferentes entre sí, a diagnose estandarizada non aporta demasiadas pistas sobre a abordaxe do caso e non existen teorías unitarias nas que acubillarse.


Identificamos distintos factores que se relacionan co deficiente traballo psicoterapéutico na rede pública de saúde. Poderíamos citar algunhas causas ben coñecidas por todos: a escaseza de tempo, o xeito de plantexar as demandas, as encomendas sociais á saúde mental, os factores que contribúen a fornecer un paradigma dominante, as propias particularidades dun sistema de formación en psicoterapia que cadran dificilmente co sistema de formación de especialistas ou a diversidade de escolas e orientacións.

 

A pesar da lexislación vixente, as recomendacións das guías de práctica clínica e o estado do saber na saúde mental; a realidade é que os doentes teñen pouco acceso á psicoterapia na rede pública, existen praxes moi heteroxéneas e, as máis das veces, todo queda a disposición das preferencias do profesional. 

 

Porén, moitos profesionais logo (ou durante) o seu período formativo son aludidos por un caso. Ás veces é algo que non vai ben, un caso grave ou complicado. Noutras ocasións é algo da orde do propio, dos seus puntos cegos ou dificultades persoais.

 

As posibilidades de consulta con outro profesional son limitadas e moi pouco regradas, e a maioría das veces resólvense como se pode, non sempre satisfactoriamente nin para o doente nin para o profesional. Existen poucos espazos onde poder falar dun caso clínico sen que estean asolagados por unha vivencia de afundimento ante o recoñecemento das dificultades ou pola vivencia narcisista do que presuntamente axuda.

 

Neste senso, coidamos que é necesario crear estos espazos de docencia onde poidan poñerse en xogo todas estas cuestións con seguridade e rigor. 

 

A formalización dunha actividade ao redor da orientación de casos clínicos é o noso obxectivo; para elo gustaríanos contar coa vosa participación e colaboración para difundir esta “versión piloto” coa que arrancamos. 

 

Esperámosvos a tod@s!!

I XORNADA DA AGSM-AEN “DO QUE ESTÁ EN CRISE”

23/10/2015

Declaradas de interese sanitario. Acreditadas con 0´7 créditos polo sistema de formación continuada das profesións sanitarias.

 

 

Un dos propósitos da asociación debe estar dirixido a fornecer as teorías e os valores que garantan unha asistencia digna á saúde mental. As ponencias, o formato, o lugar e, con carácter xeral, a organización das xornadas, orientouse cara á creación dun espazo ao redor do cal poidamos xuntarnos, intercambiar opinións e poñer ideas en común. Algo que de ningún xeito é un asunto menor nestes tempos que corren.

 

Desexamos que o traballo realizado polo Comité de Organización sexa do voso agrado e que manteñamos un dos propósitos de sempre da AGSM: contribuír a estabelecer no noso oficio un xeito de pensar e traballar. 

 

Poderedes facer a inscrición ao través desta páxina web ou por correo electrónico secretaria@agsm-aen.org